پهبادهای ایرانی درخدمت ارتش روسیه ( شناسه ی فنّی ) حضور پهبادهای ایرانی شاهد-131 و شاهد-136 درصحنه ی جنگ اوکراین ، نظرجهانیان رابخود جلب کرده وناظران وتحلیلگران نظامی رابه واکنش واداشته است. البته خاورمیانه قبلاً بااین پرنده های کوچک بی سرنشین ساخت ایران ، آشنائی داشت وآنها رادرجریان حمله به تاسیسات نفتی "آرامکو" عربستان ، مشاهده کرده بود. این حمله ، نخستین بار ابعاد گسترده ی برنامه ی سرّی پهبادی ایران را درمعرض دید جهانیان قرارداد. منشاء پیدایش شاهد ، معلوم نیست اما ، قبلا ً درنمایشگاههای نظامی ، ماکت هائی ازاین پهباد دلتا شکل ، به نمایش درآمده بود. سرانجام از این پهباد ناشناس بابالهای دلتا شکل ، درعملیات آرامکو رونمائی شد. پنج سال قبل ازاین حمله، خبرگزاری مشرق ، از 10 نوع پهباد مناسب برای عملیات انتحاری نام برده بود که " طوفان " یکی ازآنها بود. این پهباد ، باسرعت نسبتاً بالا وسیستم ناوبری نوری خود ، دشمن راغافلگیرمی کرد وتوان عکس العمل را ازاو می گرفت. طوفان ، ازمواد سبک جاذب رادار ساخته می شد ودارای یک رادارکوچک ویک دوربین نصب شده برروی دماغه بود که تصاویرزنده راتالحظه ی برخورد مخابره می کرد. تصویر این پهباد، بسیارشبیه به پهباد ناشناس بابالهای دلتاشکل بود که درحمله ی آرامکو شرکت داشت. معهذا طوفان هیچگاه درایران به نمایش درنیامد. درگزارش خبرگزاری مشرق، سرعت پهباد طوفان 250 کیلومتردرساعت ومدت پروازآن یک ساعت ذکرشده بود. اما درقطعات برجای مانده ازپهباد مهاجم به آرامکو ، نشانه ای ازتجهیزات نوری وسنسورهای الکترونیکی مشاهده نشد. احتمالاً این پهباد ، نسخه ای دیگرازطوفان ، یعنی پرنده ای دورپروازبود که نقش موشک کروز راایفاء می کرد.

"بیعت" یا "وکالت"؟(سلطنت ، آلترناتیو رژیم ولائی نیست) آمریکا وقدرتهای غربی ، ازدیرباز درامورداخلی ایران دخالت کرده اند. این قدرتها ، بویژه آمریکا ، اکنون نیز سعی دارند جنبش اعتراضی " زن ، زندگی ، آزادی " رابه نفع خویش مصادره کرده، آنراازمسیرخود منحرف نموده وازآن بعنوان اهرم فشاردر چانه زنی بارژیم ولائی استفاده نمایند. چهره سازی های اخیر رسانه های اروپا وآمریکا نیز درهمین چهارچوب قابل بررسی می باشد. یکی ازاین چهره ها، شاهزاده رضاپهلوی می باشد. " رابرت مالی " (R.Malley) نماینده ی آمریکا درامورایران ، اخیراً درکنفرانسی درایتالیا گفت که تمرکزآمریکا فعلاً برهمکاری نظامی ایران وروسیه وسرکوب داخلی دراین کشورمی باشد: " هرچه سرکوب درایران شدیدتر شود، تحریمها نیزبیشترمی شود ، وهرچه تحریمها بیشتر شود، ایران منزوی تر می گردد. هرچه ایران منزوی تر شود، بیشتربه دامان روسیه می غلطد وهرچه بیشتربسوی روسیه برود، تحریمهای بیشتری رامتحمل خواهد شد وتازمانی که این دورباطل ادامه داشته باشد، نمی توان ازدیپلماسی هسته ای باایران سخن گفت." اگرچه " مالی " بطورغیرمستقیم ، دخالت آمریکارادرجنبش " زن ، زندگی ، آزادی " پذیرفت اما درعین حال، درب دیپلماسی وگفتگو بارژیم ایران رانیز، به شرطی که تهران درروابط خود با مسکو تجدید نظرکند، باز گذاشت وبازبان بی زبانی گفت که اگر رژیم ایران می خواهد اعتراضات فعلی پایان گیرد ، باید درروابط خود باروسیه تجدید نظر کرده واجرای توافق هسته ای باغرب رادردستور کارقراردهد. در شروط "مالی "، هیچ ذکری ازمطالبات مردم به میان نمی آید زیرااین اعتراضات ، برای آمریکا ، چیزی بیش ازاهرم فشار بررژیم تهران نیست. آمریکا به موازات اعمال فشاربررژیم جمهوری ا

ابتکارمستقل اروپائی ، لازمه ی صلح جنگ اوکراین ، ممکن است باشکست اوکراین ، شکست روسیه ، ویامصالحه ی طرفین پایان گیرد. اما درهرسه مورد ، " پرده ی آهنین " جدیدی دراروپا برپا خواهد گردید که شکستی فاحش برای اندیشه ی " اروپای واحد" می باشد. برای جلوگیری از شکل گرفتن این پرده ی آهنین ، اروپاباید ابتکاری مستقل را دررابطه با جنگ روسیه – اوکراین ، واستقرارصلح پایداردراروپا ، درپیش بگیرد. ناتو درسال 1994 ، پروژه ی " مشارکت برای صلح " رابادولت جدید روسیه وکشورهای اروپای شرقی ، به اجراء گذاشت اما متاشفانه ، گسترش ناتو به شرق ، این روند راناتمام گذاشت. البته قبل ازآن نیز ، درسال 1973 ، اجلاس کنفرانس وامنیت اروپا ، باشرکت همه ی کشورهای اروپائی ، روسیه وآمریکا در هلسینکی برگزارشد که دوسال بعد ، به انعقاد " پیمان هلسینکی " منجرشد که تشکیل " سازمان امنیت وهمکاری اروپا " ازدستاوردهای آن بود. بافروپاشی اتحاد شوروی وگسترش ناتو به شرق ، این روند نیز ناتمام رها شد. اکنون نیز تازمانی که جنگ دراوکراین ادامه داشته باشد ، رقابت تسلیحاتی نیزادامه خواهد یافت وپیامدهای اقتصادی فاجعه باری برای اروپا وجهان به ارمغان خواهد آورد. درحالیکه جهان باعبورازانرژیهای آلاینده، بسوی انرژیهای پایدارحرکت می کند وادامه ی این روند ، مستلزم اختصاص منابع هنگفت می باشد، دولتها مجبورند منابع کمیاب خودرا صرف رقابت تسلیحاتی نمایند. درشرائطی که سازمان ملل متحد وشورای امنیت آن ، بعلت بالا گرفتن اختلافات اعضای دائم ، فلج شده وسازمان تجارت جهانی نیزبدلیل مخالفت آمریکابا مکانیسم حل اختلاف این سازمان ، از برّائی افتاده ، زمان آن فرارسیده است که اروپا شجاعانه قدم به صحنه بگذارد و حرکت مستقل خود رادرمهارام

گرمای " جنگ سرد " درقطب شمالقطب شمال همیشه منطقه ی همکاری بوده است. حتی دراوج جنگ سرد ، آمریکا وروسیه درباره ی مسائلی چون حفاظت ازاکوسیستم قطبی وتخریب محیط زیست، به همکاری علمی می پرداختند. حتی درپی فرپاشی اتحاد شوروی نیزدوطرف به این همکاریها ادامه دادند وپیمان " سرشماری بلندمدت روسی-آمریکائی قطب شمال " (RUSALCA) راامضاء کردند وچند پروژه علمی رادرمنطقه به پیش بردند.این همکاری تاسال 2015 کم وبیش ادامه داشت تااینکه باالحاق کریمه به روسیه وتشدید خصومت ورقابت میان دوطرف، بتدریج کاهش یافت ومتوقف گردید. درپی جنگ اوکراین ، روابط روسیه وغرب درسراسرجهان ، ازجمله قطب شمال ، به پائین سطح خود دردوران پس ازجنگ سرد رسید.درسال1996 ، هشت کشورحوضه ی قطب شمال ( کانادا ، دانمارک ، فنلاند ، ایسلند ، نروژ، روسیه ، سوئد وآمریکا ) ، " شورای قطب شمال" (Arctic Council) راتشکیل دادند. درواقع ، این پروژه ازسال 1989 کلید خورد. دراین سال ، فنلاند پیشگام بحث درباره ی محیط زیست قطب شمال گردید. در این بحث ، همه ی کشورهای حوضه ی قطب شرکت کردند. حاصل این ابتکار، صدور " بیانیه رووانیمی" (Rovaniemi declaration) بود که درآن ، برتشکیل " شورای قطب شمال " جهت تدوین استراتژی حفاظت ازاکوسیستم قطب تاکید می شد. درآن زمان ، نگرانی این کشورها ازتاثیر " آلودگیهای جهانی " برمحیط زیست قطب بود وهنوز جهان با پیامدهای ذوب شدن یخهای قطبی بدرستی آشنا نشده بود. اما ، دیری نگذشت که تحقیقات " شیاندونگ ژانگ " (Xiandong Zhang) و "جان والش "(John Walsh) درسال2006 ونیزانتشار گزارش چهارم " پنل بین دولتی تغییرات آب وهوائی " درسال2007 ، برابعاد مختلف این فاجعه ، روشنی بخشید. دراهمیت زیست محیطی قطب شمال ، همین بس که یخهای قطبی ، ضمن اینکه

"داووس" : بزم میلیاردرهای جهانثروتمند ترین نخبگان جهان در"مجمع جهانی اقتصاد" (WEF) گرد می آیند تا مبرمترین مسائل دنیارا مورد بحث وبررسی قراردهند. " داووس" ، این منطقه ی کوهستانی سوئیس ، هرساله درروزهای پایانی ژانویه ، میزبان این رویداد مهم جهانی است که صدها میلیاردر ، بازرگان ، اقتصاددان ، وسیاستمدار دنیاراگرد هم می آورد. درواقع ، نخبگان جهان دراجلاس داووس ، درباره ی سرنوشت وآینده ی کاپیتالیسم بحث می کنند. " جرمی کوربین " رهبرسابق حزب کارگرانگلیس ، داووس را "جشن میلیاردرها " نامیده است. عنوان نشست امسال داووس ، " همکاری درجهان چند پاره " انتخاب شد که درآن بیش از 2700 نفراز130 کشورجهان ، ازجمله 50 رئیس کشور ودولت شرکت داشتند. در پنجاه وسومین اجلاس داووس که زیرسایه ی پاندمی وبزرگترین جنگ اروپا پس ازجنگ جهانی دوم برگزارشد، مباحثی چون بلایای طبیعی ، رویاروئیهای ژئواکونومیک ، آسیب به انسجام اجتماعی ، جرائم گسترده ی سایبری ، مهاجرت ناخواسته درمقیاس کلان ، بحرانهای منابع طبیعی وتغییرات اقلیمی ، تورم فزاینده ، نرخهای بالای بهره ، چشم اندازرکود اقتصادی ، درکنار مباحث مربوط به رقابت ژئوپولتیک ، حمایتگرائی ، افتراق تکنولوژی ، امنیت انرژی ، وبحران میکروچیپس ، عمده ترین بحرانهای رویاروی جهان دردوسال آینده ذکرگردید. آینده ی جهانی شدن نیز یکی ازمباحث داغ اجلاس داووس بود که شرکت کنندگان سعی کردند برای آن پاسخی بیابند. بحران کوید وجنگ اوکراین ، برخی گروهها ونهادها رامتقاعد کرده است که دوران جهانی شدن ، روبه پایان است. رئیس صندوق بین المللی پول ، درحالی ازحضارخواست که " پراگماتیسم پیشه کنند وبرای یکپارچه کردن اقتصاد جهان همکاری نمایند " که زنجیره ی جهانی عرضه درحال فروپاشی است، صنایع به خانه ب

اژدها بیدارمی شود(نگاهی به دکترین نظامی جدید ژاپن)ژاپن ، متحد کلیدی آمریکا درمنطقه ی آسی-پاسیفیک می باشد واتحاد میان دوکشور، مبنای نقشی است که امروز آمریکا بعنوان یک قدرت پاسیفیکی درمنطقه ایفاء می نماید. درواقع آمریکا دوستی بهترازژاپن درجهان ندارد وپایه های این دوستی ، پس ازشکست ژاپن درجنگ جهانی دوم واشغال این کشور توسط آمریکا ، نهاده شد. ژاپن دراستراتژی جهانی آمریکا دردوران جنگ سرد، جایگاهی ویژه داشت. تشدید تنش میان اتحاد شوروی وآمریکا، پیروزی کمونیسم درچین ، وجنگ کره ، آمریکا را به دفاع ازامنیت ژاپن و جایگاه این کشور دربلوک غرب واداشت. حاصل چانه زنی های دوکشور، تامین امنیت ژاپن توسط آمریکا وواگذاری پایگاه نظامی به این کشوردرخاک ژاپن بود. اگرچه نتیجه ی این معامله ، وابستگی امنیتی ژاپن به آمریکا بود اما ، این توافق به ژاپن امکان داد تاتمامی توجه وتمکانات خود را بربازسازی وتوسعه ی اقتصادی کشور متمرکزکند. به موجب " دکترین یوشیدا "(Yoshida Doctrin) که پس ازجنگ جهانی دوم اتخاذ شد ، ژاپن دراموردفاعی واقتصادی، ازحمایت آمریکا بهره مند گردید واختیارات محدودی برای تقویت بنیه ی نظامی خود کسب کرد به نحوی که بودجه ی دفاعی این کشور ، به ندرت از یک درصد تولید ناخالص داخلی آن فراترمی رفت. البته یوشیدا ، قصد نداشت که ژاپن رابرای همیشه به قدرت غیرنظامی تبدیل کند، بلکه او فقط برای توسعه ی اقتصادی ژاپن ، اولویت قائل بود.علیرغم چالشهای فراوان وتغییرات گسترده ای که رویاروی آمریکا وژاپن قرارداشت، این ساختار همکاری ، همچنان حفظ شد. امادردهه ی گذشته ، به موازات افزایش انتظارات غرب ازژاپن ، همکاری امنیتی دوطرف گسترش پیداکرد. ازسال 2010 به بعد ، بابالاگرفتن خصومتها درمنطقه ی آسیا – پاسیفیک، ژاپن بتدری